.......ahşap evimizin çevresinde şekillenen çocukluk dünyasından sıyrılıp depreştiğinde delikanlılık ırmaklarının, ilkbahar çılgınlığında.......

güneş doğumundan birkaç saat sonra sokakların gürültülü dinçliğinde,

sana ıslanmalıydı yürek vadilerim, seni solumalıydı adımlarım gençlik uçarılığında............

seni okumalıydı gözlerim.... umutla........ 

Sen benim onyedi yaşımdaki,

Komşu kızım olaydın ne olurdu.

Kokladığım ilk çiçek,

Yazdığım ilk şiir,

Söylediğim ilk şarkı olaydın.

Sonbaharda yaşadığım ilk sevdaya,

Ortak olaydın, yediğim ilk meyveye,

Yanımda olaydın yolculuğumda,

Sisli karanlıkları beraberce yarmaya,

Uykusuz gecelerde sabahım olaydın.

Tattığım ilk meyvenin yarısını,

Seninle paylaşmak ne güzel olurdu,

Güzelim ocak başlarında karşı karşıya,

Savrulan kıvılcımı seninle seyretmek,

Gece yorgunumda ilk yastığım olaydın.

Saklambaç oynadığım çocukluk arkadaşım,

Tahta masalara adını yazdığım,

İlk sigaramda uçuşan dumanım,

İlk kadehte ilk yudum,

İlk heyecan, ilk mahcubiyetim,

Yolumu gözleyen “ilk” sen olaydın.

Muzaffer EKER