.......tıkandım kaldım yine. Soluksuzluğu yokuşlarda yaşamanın zorluğunu, hep o yalnız sedir ağacına anlata anlata...

       Biçare, nice fırtınalarda bile tek yaprağını kımıldatmadan, saatlere inat, dimağlara nazire yaparcasına, bütün sabrıyla dinledi durdu beni karşısında.

       Keşke sen, ey yaz kış demeden yeşil kalabilmenin hikmetine mazhar olmuş, asil sedir ağacı. Şu yamaçlar yerine öfkemin zirvelerinde vücut bulaydın da, deli fırtınalara gövdeni verip, çılgın soğuklardan koruyabileydin beni.

       Ya da hiç olmaya idin de, şu benliğim tek düze kimsenin olmadığı gölgesiz yazılarda kendi kisvesi ile devam edeydi yoluna...

       Kim bilir, belki o zaman sohbetler çaylı kahveli, şarkılı sözlü olurdu.

       Gel de hayıflanma şimdi kavgayla geçen günlere, neyin ve kimin kavgasını ettiğime. Ne kazanıp ne kaybettiğime, gel de hayıflanma.

       Neden, renkleri sonbahar yaklaşırken keşfedebildim ?

       Şimşeklerin çakmasında besteler yapma fikri nereden aklıma düştü ?

       O mor sabahlarda kalkıp, bülbül şakımaları ile güllerin renk değiştirmelerine neden hayıflanıyorum ?

İbreler hep ağır konuştuysa korkma,

Uzunluklar öz söyler benliğimde,

Doruklarda yaşanan yalnızlığa inat,

Alçaklarda keşfedilen hep ihanet.

Mavi’nin asaletini Yeşil’in hüznünde buldum,

Gözyaşında mutluluğu, gülüşlerde yapmacığı yaşadım.

Romantizmi gitar tellerinde tadarken,

Gerçek yaşanır hep tan yeri atarken.

Nemli kadehlerde ortaya çıkan felsefe,

Uykusuz gecelerde başrolde vesvese,

Taze yapraklarda çiy tanesi şükür,

Yüreğimi titreten ney nağmesi tefekkür,

Ve ağır durgun sularda sükûnet,

Hicaz makamı ezanlarda ibadet.

Karıncanın kararlılığı verirken ibret,

Yolunu göremeyen körlere hayret.

Düğünler bayramlar seninle yaşanır,

Sensiz yaşanan her demde ömrüm aşınır.

Ve taze balalar tadılır, sevilir seninle,

Ve karmaşık denklemler çözülmez benimle.

Muzaffer EKER