Umutsuz kaldığın oldu mu hiç ?

Umutsuzluk da, irade zayıflığının ortaya çıkardığı bir davranış şekli desem,ascaba yanlış mı olur ?

Çarkıfeleğin kollarına mahküm olmanın sonucunu kestirememek, acizlik değil de nedir ?

Yaratılmışların en şereflisi olarak sıfatlandırılan insan, niçin kolayca bırakıverir kendini girdaba

Yüce Yaradan’ın biz günahkâr kulları için: ”Rahmetimden ümidini kesen küfre girer.” Hükmünü neden unuturuz ? Karşımızda aşılmaz sandığımız duvarları hissedince ?

Her derdin bir çaresi, her çıkmazın bir çıkışı yok mudur ?

Fırtınalar, gün olur yerini sükunete bırakmaz mı ?

Kâbus gören gözler, gün olur uyanmaz mı, davullu zurnalı gelin alaylarına ?

Seller gün olup tükendiğinde, taze fidanlar filiz sürmez mi, umudun zirvelerine heyecanla ?

Ve gün olur duvarlar yıkılmaz mı alkışlarla, yasaklar çukuruna, küflü gürültülerle ?

Ve bir kapı açılmaz mı günün birinde, bir iklimde bulutsuz vadilere, kınalı ellerle vuslat çiçekleri dermeye ?

Açılır elbet ama önemli olan soğukkanlı olmak, mağlubiyeti peşin kabullenmemek ve kararlı ve azimli olmak.

Ve sevmek, Allah için, hapsetmek nefsanî ve şeytanî duyguları hücreye.

Koruma ve şevkat duygusuyla sevmek.

İkbal Fidanını sevdiğim gibi. Bir emanet olarak bakmak ölümsüz renge.

Olabilirliğin sıfır ihtimalini bile,

Kararla değerlendirebiliyorsan eğer,

Bir toplu iğne deliği ışık huzmesinde,

Okuyabiliyorsan eğer düşleri gözünü kırpmadan,

Kimsesiz bir kumsalda sabırla başlayıp sohbete,

Toplayabiliyorsan binleri çevrene sıdk ile,

Vadideki dereden bir avuç su alıp,

Sulayabiliyorsan yamaçtaki has gülü yılmadan,

Zemheri ortasında kapıldığın amansız tipiyi,

Durdurabiliyorsan şiirlerin ılık nefesiyle,

Ve yüreğin çırpınıyorsa küçük bir kuş misâli,

Duyabiliyorsan bunca gürültüde o sevda şarkısını,

Dokunabiliyorsan tuşlara bunca bunalımda istekle,

Algılayabiliyorsan tabloda bazı detayları.

Azimlisin ve kararlısın,

Azim umuttur çünkü,

Umut da azimse eğer,

Azim adım atmaktır.

Umut ise gelecektir.

Muzaffer EKER