............yalnızlığı seçişim boşuna değildi, her burun direğim sızlayışında. Gözyaşımı akıtacak ıssızlardan gayri hiçbir yerin ortak olmadığı, böcek cırıltılarının bir senfoni meydana getirdiği bodur çalılıkların kara yeşilliği, sarhoş saatlerime meze oluyordu.

Böylece, seni daha net soluyabiliyor, daha çok şarkıya nakarat yapıp gecenin bir köşesine nakışlayabiliyordum tasvirini.................

 YEŞİL’E ÖZLEM 

Zamanı unuttuğum kuş tüyü yastıklarda,

Kollarım sana sarılı uyandım bu ne haldir?

Oturup bir başıma aşılmaz denen doruklarda,

Her ibibik ötüşünde seni andım bu ne haldir?

Kapıları kilitledim, perdeleri örttüm,

Kaçtım köşelere, başımı dizlerime çektim,

Kovdum hayalini, kendime sensizliği seçtim,

Karanlıklarda gözlerimi yumamadım, bu ne haldir?

Sen misin kanımda zehir gibi dolaşan,

Sen misin ciğerime bir dert gibi bulaşan,

Sen misin benliğime çağlar gibi doluşan,

Uğraştım, didindim atamadım, bu ne hal?

Sen atan şafak gibisin yorgun gecelerde,

Bitmeyen şarkı gibisin dildeki hecelerde,

Sen bilmez gibisin halim nicelerde,

Sensiz feryatları susturamadım, bu ne hal?

Muzaffer EKER